Había un xadrez.

Esta historia está baseada en desfeitas reais: eu, que me expreso coa palabra, farta de convivir con mais metáforas ca ideas, osei coñecer con tinta o mapa de min ante o que levo unha vida pechando os ollos.

Rei e pión voltan á mesma caixa, abofé. Pero de poder escoller, quen escollería nacer no bando axusticiado? Sen dor non hai gloria mais sen rei non hai xogo.

A miña testa é un cóctel molotov. Unha bomba de napalm composta por existencialismos que salpican moito e moi forte a quen está derredor no momento inadecuado,
ou no instante conciso,
quen sabe?

A inspiración está sempre xalundes, e visítame cando estou a piques de durmir. Logo érgome, collo un papel  e dedícome a condenar nil a tinta, que o abraza extasiada.
Nese intre a inspiración decide ir durmir con outra.

Mesmo pode que esté a pasear por estas liñas e que cando ti leas esta botella guindada ó mar, e descobras á inspiración tapándoche os ollos por detrás.

Quen son?
Quen son?-dirá.

Garda silencio e o xogo durará o que tardes en rompelo.

(mais Sen ca) Contra ti.

Cando a minha filla
aprenda as preposicións
explicareille que
foron as culpables
do noso.


De todo.


E así durante seis vidas e media.

Bucles.

A choiva empurroume ó primeiro bar no que caín.
Caín porque as escaleiras que hai trala porta, baixan sumerxíndome noutro mundo.
Soa boa música, agrádame.
Pido un té sen ter sede.
Chega. Queima. Agardo.
Decatome horrorizada na espera, de que so pouso os ollos nos doutra xente e sinto a necesidade de berralo: estamos vivxs.
Pareceme xenial que entre o barullo que causa a música haxa conversas sobre o frío que vai fora. Pero, repito: estamos vivxs, e sinto que lle daría unha aperta a cada persoa aquí presente, contando a posibilidade de que pode ser a última vez que coincidamos na nosa vida, así como estamos.
Contra este sentimento de paz e harmonía, entra en escea un cabaleiro que esquece preguntarme se unha das tres cadeiras que me acompanhan está libre, decátase, pregúntamo coma unha crianza á que lle fan repetir que non volverá ser mala; enton miroo por encima das gafas, como me gusta mirar a xente que non me inspira confianza: borrosa. Vaise co seu trofeo coma un can famento, disposto a deleitar ó locutorio feminino que preside a mesa á que se ven de incorporar. Locutorio do que me compadezo, tendo en conta o pouco que pode aportar alguén que gasta 600 euros nunha americana feita por unha nena en oriente medio que lle coseu a etiqueta co nome dunha gran casa.
Feito este paréntese de desprezo repentino, volvo ó meu té, doulle voltas a él e tamén á idea de por qué non escollería un libro mellor có que agora repousa sobre a mesa sen facerme companha.
Estou a piques de marchar pagando un té que nin probei cando entra unha rapaza desas ás que a roupa escura lle baila entre as cost(el)as, coma unha serea que se movera vestida debaixo da auga. Mentres me pregunto que trastorno alimenticio será o causante desa delgadez, ergue a vista do chan e mírame como se oira o que penso. E síntome tan núa que me gustaría convertir este instante nun 'Lembras a noite que nos conhecimos?'

Pago.
Marcho.
Escapo daquela muller que me escoitou xulgar.

A vida que non perdoa
é a mesma que cabe nos libros
e é dura fora deles.

A choiva móllame os zapatos
e corro con medo
a que a minha historia
se destinte con eles.