Vivimos con xente que empeza a ler o xornal
pola derradeira páxina, outra que vai ó bar da esquina para roubalo e persoas
que só o usan para prender lume na lareira. A xente coma min, conservamos
recortes que son dos poucos da súa tirada que non arderon.
Hai xente que pide pan e que che chama
parva; xente que debería darche o pan e
que tamén cho chama.
Nalgún aeroporto sona a derradeira chamada
para un voo que gostarías ter collido, mentres agardas o autobús que endexamais
é puntual.
E coma ti, de xeito semellante, agarda un can na porta de cada supermercado a que alguén o desate, ó tempo que hai políticxs banhándose en billetes que, tan lonxe coma chegaron na vida, aínda non descubriron o valor da
amizade.
Perdes de busca-la lúa no ceo unha noite de outubro, por non padecer
unha manhá con mais sono ca sol.
Chove, e aténdente caixeirxs sen sorriso de marketing que che dan
os bos días, o cambio e as grazas, a modo de premio de consolación por teres
agardado a túa quenda con decoro.
O domingo resígnaste a ver a patética película da semana (de estrutura calcada á que botaron a pasada) que outrora foi o proxecto no que alguén depositou a súa fe, e tempo.
Namentres queimas as palomitas no micro, descobres que detestas a marca de cervexa que
levas anos bebendo. Descóbrelo hoxe, xusto hoxe, cando está de oferta.
E segue sendo hoxe cando remata a patética película da semana, e prendes a luz para buscar os resultados de todo aquilo que
decides sempre deixar pra manhá.
Decátaste de que a imaxinación abre
mais portas ca calquer picaporte. E de súpeto atopas o teu anxo salvador e o teu peor
amigo xusto ahí: entre as túas orellas.
Sona o espertador e entendes que a vida é
iso que se gasta mentres suplicas cinco minutos mais.
Para escoitar: http://www.youtube.com/watch?v=n_OFY13eIC4
Ningún comentario:
Publicar un comentario