A mar.

Cando estás cabalgando as olas, 

a vida paréceche bonita 

malia que algunha da xente que conheces 

loite por saír a flote. 

Iso é ter escaso sentido da empatía.

A empatía é coma o bazo: 

a simple vista non sabes se unha persoa ten diso. 

Ninguén morreu endexamais 

(de xeito directo e inmediato) 

por carecer de empatía. 

Podes vivir perfectamente sen ela. 

E de feito, tamén sen bazo.

A marea está alta, e vives sen medo 

porque te fartas de triunfar, 

ata que de tanto ganhar, 

terminas por aburrirte

e a vida semella un tedio, 

ata que che destroza as conviccións.

Zas! Coma unha mau na cara!

Derrúbase todo 

cun 

ruído 

es

tre

pi

to

so.

Só quedan os alicerces, a modo de labirinto.

Un labirinto ateigado de espellos,

e en cada un deles

o reflexo do maior dos enigmas:

     ti.